Każdy, kto przychodzi na terapię, niesie ze sobą historię. Czasem taką, która nigdy nie została wypowiedziana na głos. Czasem taką, której opowiedzenie odkładane było miesiącami albo latami. Bywa, że pierwsza wizyta pojawia się pod wpływem presji partnera, bliskich czy otoczenia. Bywa też, że towarzyszy jej strach, poczucie wstydu albo obawa przed oceną.
Empatia, akceptacja i autentyczne słuchanie są dla mnie fundamentem pracy. Wiem, jak ciężkie potrafią być niewypowiedziane emocje. Poczucie winy, lęk, perfekcjonizm, presja, brak kontaktu ze sobą, wstyd związany z seksualnością czy napięcia, które odbierają radość i sprawczość. Wiem też, że uważne towarzyszenie potrafi przynieść ogromną ulgę tam, gdzie od dawna było tylko zmęczenie i samotność.
Właśnie dlatego w gabinecie najważniejsze jest dla mnie stworzenie przestrzeni, w której naprawdę możesz poczuć, że jesteś u siebie - bez napięcia, bez udawania, bez konieczności bycia silniejszym niż w rzeczywistości jesteś. W terapii to pacjent jest najważniejszą osobą. Rola psychologa nie polega na ocenianiu ani prowadzeniu za rękę, lecz na byciu narzędziem, które pomaga wydobyć to, co potrzebuje zostać wypowiedziane, zobaczone i zrozumiane.
Pomagam osobom, które żyją pod presją, czują się przeciążone i zagubione. Tym, które mierzą się z lękiem, obniżonym nastrojem, trudnościami w relacjach czy kryzysami życiowymi. Pracuję z osobami doświadczającymi problemów adaptacyjnych, napięcia w ciele, braku odczuwania emocji, anhedonii, trudności wynikających z ADHD i ze spektrum autyzmu. Bliskie są mi tematy związane z tożsamością, seksualnością i dysfunkcjami o podłożu psychogennym (także w kontekście edukacji seksualnej i wsparcia rodziców).
Najważniejsze, abyś w tej drodze nie czuł/czuła się samotnie. Terapia może stać się dla Ciebie miejscem, w którym odzyskasz głos, odwagę do mówienia o tym, co naprawdę czujesz, i przestrzeń na budowanie życia, w którym będzie więcej spokoju, lekkości i prawdy o Tobie.