Kilka słów o mnie:
Czasami żartuję, że to nie ja wybrałam psychologię, ale psychologia wybrała mnie.
Już od najmłodszych lat miałam pewien „magiczny dar” - ludzie chętnie powierzali mi swoje sekrety, dzielili się trudnymi doświadczeniami i opowiadali o sprawach, o których nie zawsze łatwo mówić. Często sama rozmowa przynosiła im ulgę. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że pewnego dnia stanie się to częścią mojej pracy.
Dziś trudno mi wyobrazić sobie, że mogłabym robić coś innego. Psychologia, a szczególnie psychoterapia, stała się nie tylko moim zawodem, ale również ogromną pasją.
Moja droga zawodowa:
Swoje doświadczenie zdobywałam przede wszystkim w Norwegii, gdzie przez kilka lat pracowałam jako psycholog w szpitalu psychiatrycznym. Niedawno wróciłam do Polski, przywożąc ze sobą wiedzę, doświadczenie i inspiracje z norweskiego podejścia do zdrowia psychicznego.
W ramach systemu rotacyjnego pracowałam na różnych oddziałach psychiatrycznych. Rozpoczęłam na oddziale psychogeriatrycznym, następnie pracowałam na ostrym oddziale psychiatrycznym, pomagając osobom w poważnych kryzysach psychicznych, m.in. zmagającym się z psychozą czy kryzysem samobójczym. Zdobywałam również doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą oraz w poradni zdrowia psychicznego, prowadząc konsultacje, diagnostykę i oddziaływania terapeutyczne.
Te doświadczenia pozwoliły mi spojrzeć na ludzkie trudności z różnych perspektyw i odkryć, że najbardziej fascynuje mnie proces psychoterapii.
Jak wygląda praca ze mną?:
Przede wszystkim zależy mi, żebyś czuł się bezpiecznie i swobodnie. Wiem, że opowiadanie o swoich trudnościach obcej osobie nie zawsze jest łatwe, dlatego nie oczekuję, że od pierwszego spotkania będziesz gotowy mówić o wszystkim.
Na początku poznamy Twoją historię, trudności, z którymi się mierzysz, oraz to, co chciałbyś zmienić. Następnie wspólnie ustalimy realistyczne cele i plan naszej pracy.
Wierzę, że fundamentem skutecznej terapii jest relacja między pacjentem a terapeutą. Ważne jest dla mnie nie tylko to, o czym rozmawiamy, ale również to, jak czujesz się podczas spotkań. Sposób, w jaki budujemy relację w gabinecie, może wiele powiedzieć o trudnościach pojawiających się w innych relacjach.
Lubię poznawać drugiego człowieka i rozumieć źródła jego trudności. Czasami myślę, że praca psychologa przypomina pracę detektywa - łączymy elementy historii, dostrzegamy powtarzające się wzorce i docieramy do sedna problemu. Z tą różnicą, że nie szukamy winnego, lecz zrozumienia.
Podejście w psychoterapii:
Korzystam przede wszystkim z podejścia poznawczo-behawioralnego (CBT), ale bliskie są mi również terapia schematów i podejście Gestalt.
Co to oznacza w praktyce? Będziemy przyglądać się Twoim myślom, emocjom i zachowaniom, odkrywać schematy wpływające na Twoje życie, a czasami przeprowadzać eksperymenty behawioralne czy wykonywać zadania pomiędzy spotkaniami. Wszystko w porozumieniu z Tobą i z uwzględnieniem Twojej gotowości.
Ważna jest dla mnie również psychoedukacja. Lubię tłumaczyć, jak działa nasz umysł, skąd biorą się nasze reakcje i dlaczego czasami tak trudno zmienić utrwalone zachowania.
Choć lubię pracować w sposób uporządkowany, nie trzymam się planu za wszelką cenę. Jeśli przyjdziesz z czymś, co w danym momencie jest dla Ciebie szczególnie ważne, znajdziemy na to przestrzeń. Terapia powinna mieć swój kierunek, ale też podążać za potrzebami człowieka.
Moje wykształcenie:
Jestem magistrem psychologii. Ukończyłam również dwuletnie szkolenie z psychoterapii poznawczo-behawioralnej w Norwegii, organizowane przez Norsk Forening for Kognitiv Terapi (NFKT).
Po powrocie do Polski kontynuuję kształcenie psychoterapeutyczne w Akademii Motywacji i Edukacji (AMiE) w Warszawie. Moje wcześniejsze szkolenie w Norwegii zostało uznane, dzięki czemu nie musiałam rozpoczynać edukacji od początku. Obecnie rozwijam kompetencje w ramach czteroletniego programu CBT, aby w przyszłości móc ubiegać się o certyfikat psychoterapeuty.
Jestem więc psychologiem w trakcie szkolenia psychoterapeutycznego, z praktycznym doświadczeniem terapeutycznym zdobytym podczas pracy klinicznej w Norwegii.
Na koniec...
Nie wierzę w jedną metodę, która pasuje do wszystkich. Wierzę natomiast w ciekawość, autentyczną relację, współpracę i możliwość zmiany.
Nie musisz przychodzić z gotowym planem ani nawet dokładnie wiedzieć, co jest nie tak. Możemy spróbować wspólnie to zrozumieć.
Bo czasami właśnie od zrozumienia zaczyna się zmiana. A czasami samo zrozumienie przynosi tak dużą ulgę, że staje się zmianą, której najbardziej potrzebowaliśmy.